Ο Άγιος Αμβρόσιος επίσκοπος Μεδιολάνων  (7 Δεκεμβρίου)

Ο Άγιος Αμβρόσιος, κατά κόσμον Αυρήλιος Αμβρόσιος. (Aurelius Ambrosius,  339 - 4 Απριλίου 397) γεννήθηκε το. έτος 339 στην πόλη  Τρέβηρα  (σημ. Trier της Γερμανίας),  από Χριστιανούς γονείς. Σε νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του, που ήταν Έπαρχος της Γαλατίας. Το έτος 353 εγκαταστάθηκε για σπουδές στη Ρώμη. Σπούδασε ρητορική και την ελληνική γλώσσα. Σταδιοδρόμησε αρχικά ως δικηγόρος στο Σίρμιο , αλλά οι ικανότητές του εκτιμήθηκαν από τη ρωμαϊκή πολιτεία και διορίστηκε το έτος 370 διοικητής (consularis) των Επαρχιών Λιγουρίας και Αιμιλίας με έδρα τα Μεδιόλανα (Μιλάνο). Άσκησε τα καθήκοντά του υποδειγματικά και όλοι, αρειανόφρονες και ορθόδοξοι, τον εκτιμούσαν.

Το έτος 374 ο επισκοπικός θρόνος του Μιλάνου χήρεψε. Ξέσπασαν, τότε, ταραχές για τη διαδοχή του εκλιπόντα αρειανόφρονα επισκόπου Αυξεντίου και ο Αμβρόσιος προσπάθησε να ηρεμήσει το πλήθος. Εκείνη τη στιγμή, κάποιος από τους συγκεντρωμένους, πιθανώς μικρό παιδί, φώναξε: "Ambrosium episcopum" (τον Αμβρόσιο επίσκοπο). Το πλήθος συναίνεσε στην ιαχή και, ο κατηχούμενος ακόμα Αμβρόσιος, βαπτίστηκε και ύστερα από μια βδομάδα, στις  7 Δεκεμβρίου του 374, χειροτονήθηκε επίσκοπος.

Το ποιμαντικό του έργο υπήρξε πολύ πετυχημένο. Έθεσε στη διάθεση της Εκκλησίας την περιουσία του, οικοδόμησε ναούς, κήρυξε, εργάστηκε για τη θεολογική κατάρτιση των κληρικών και στήριξε το μοναχισμό. Αντιμετώπισε τον Αρειανισμό και επιτέθηκε με σθένος κατά του παγανισμού. Εξαιτίας της άριστης παιδείας, του εξαιρετικού χαρακτήρα και του κύρους του, είχε άριστες σχέσεις με το αυτοκρατορικό περιβάλλον και υπήρξε σύμβουλος των Γρατιανού, Βαλεντινιανού Β' και Θεοδοσίου. Δε δίστασε να τους επικρίνει για την πολιτική που ασκούσαν (Θεοδόσιος - σφαγή Θεσσαλονικέων), και να τους επηρεάζει υπέρ των ορθόδοξων.

Ο Αμβρόσιος υπήρξε ο άνθρωπος και ο ποιμένας που κέρδισε την εμπιστοσύνη του ιερού Αυγουστίνου. Συνέβαλε αποφασιστικά στη μεταστροφή του, ενώ αργότερα τον βάπτισε. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και εισηγητής της εκλαϊκευμένης θεολογίας, αφού κατόρθωσε να εξηγήσει στο λαό του τις λεπτές θεολογικές αλήθειες για το ομοούσιο της Αγίας Τριάδας, με μοναδική απλότητα. Ήταν ο πρώτος θεολόγος που παρουσίασε στη δυτική γραμματεία συγκροτημένη την ορθόδοξη θέση για τη θεμελίωση του ομοουσίου του Αγίου Πνεύματος. 

Ως επίσκοπος των Μεδιολάνων δε συναίνεσε στις αξιώσεις του επισκόπου Ρώμης Δαμάσου για την προβολή του  πρωτείου. Υποστήριξε πως η Εκκλησία της Ρώμης διεκδικούσε το πρωτείο της ομολογίας και της πίστης μέσα στα πλαίσια της δυτικής χριστιανοσύνης, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δε συνιστούσε πρωτείο τάξεως.

Ο Αμβρόσιος αναμόρφωσε τη λειτουργική ζωή, εμπλουτίζοντας το υπάρχον λειτουργικό τυπικό των Μεδιολάνων με ύμνους δικής του σύνθεσης, οι οποίοι ψάλλονταν αντιφωνικά. Η παράδοση της Εκκλησίας χαρακτήρισε ως αμβροσιανό λειτουργικό τύπο τη συμβολή του αυτή στην υμνολογία της δυτικής Εκκλησίας.

Στις αρχές του έτους 397, αρρώστησε και στις 4 Απριλίου κοιμήθηκε. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 7 Δεκεμβρίου.

Από το χθεσινό Κύκλο μας (06/12)

“Μακροθυμήσατε οὖν, ἀδελφοί”  (Ιακ. ε΄7-11 ).

«Μακροθυμήσατε οὖν, ἀδελφοί». Αφού προηγουμένως ο θείος Ιάκωβος αναφέρθηκε στην τιμωρία των αδικούντων, ήταν φυσικό να στρέψει την προσοχή του και το ενδιαφέρον του στα θύματα τους, στους αδικούμενους. Δεν υποδαυλίζει πάθη και εχθρικές διαθέσεις. Αντιθέτως ως άριστος παι­δαγωγός συνιστά μακροθυμία, υπομονή, καρτερία.

«Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἤγγικε». Η ποικιλόμορφη αδικία δεν είναι για τον καθένα μας κατάσταση μόνιμη, αλλά προσωρινή. Η παρουσία του Κυρίου όλο και πλησιάζει. Τί σημασία, λοιπόν, έχουν τα λίγα ή έστω περισσότερα χρόνια της καταπίεσης και αδικίας μας μπρος στην αιωνιότητα; Και για να μας πείσει ο απόστολος, πόσο αναγκαία και απαραίτητη είναι αυτή η μακροθυμία, μας θυμίζει το γεωργό.

«Ἰδοὺ ὁ γεωργὸς ἐκδέχεται τὸν τίμιον καρπὸν τῆς γῆς, μακροθυμῶν ἐπ' αὐτῷ ἕως λάβῃ ὑετὸν πρώϊμον καὶ ὄψιμον». Μεταξύ σποράς και θερισμού μεσολαβεί αρκετός χρόνος υπομονής και καρτερίας, που ούτε τη βροχή μπορεί να προκαλέσει ή ν' αποτρέψει, αλλά ούτε και την ωρίμανση να επισπεύσει. Κατά πα­ρόμοιο τρόπο και κάθε Χριστιανός αγόγγυστα και πρόθυμα πρέπει να δέχεται όσα οικονομεί η Θεία Πρόνοια γι' αυτόν. Ο κάθε Χριστιανός δεν είναι ούτε έρμαιο της τύχης, αλλά ούτε και το απροστάτευτο θύμα των εκμεταλλευτών. Βρίσκεται κάτω από την άμεση φροντίδα και προστασία του Θεού. Ακόμη κι όταν στραγγαλίζεται το δίκαιο του και απομυζάται ο τίμιος ιδρώτας του.

«Στηρίξατε τὰς καρδίας». Ο Μέγας Κριτής, που θα θέσει τα πράγματα στη θέση τους, τιμωρώντας τους πονηρούς και βραβεύοντας τους αγαθούς, είναι τόσο κοντά μας, όσο ακριβώς κι εκείνος, που κτυπά την πόρτα του σπιτιού μας και ζητεί να εισέλθει σ' αυτό. Και για να ερμηνεύσει το «στηρίξατε τὰς καρδίας», προσθέτει:

«Μὴ στενάζετε … ἵνα μὴ κριθῆτε». Ο Χριστια­νός ποτέ δεν πρέπει να στενάζει και να βαρυγκωμά για τις αδικίες που δοκιμάζει στην παρούσα ζωή, αλλά να μακροθυμεί. Ο απόστολος είναι σαφέστα­τος. Εάν στενάζετε κατά των άλλων, διεκδικούντες και αντιδικούντες για προσωρινά και εφήμερα πράγματα, μην ξεχνάτε πως θα κριθείτε. Και δεν υπάρχει μεγά­λη διαφορά ανάμεσα στους καταπιέζοντες κι όσους στενάζουν και βαρυγκωμούν. Ο πρώτος με ‘’ετσιθελισμό’’ ποδοπατάει το θέλημα του Θεού, αλλά και ο δεύτερος δυσπιστώντας και βαρυγκωμώντας, αρνείται την πατρική Πρόνοια και στοργή Του. Έτσι και ο πρώτος απορρίπτει το Θεό, αλλά κι ο δεύτερος τον αρνείται στην πράξη.

Ως υποδείγματα κακοπάθειας και μακροθυμίας σημειώνει: «Λάβετε…τοὺς προφήτας», οι οποίοι μολονότι τιμήθηκαν από το Θεό, κακοποιήθηκαν και διώχθηκαν από τους ανθρώπους. Και «ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον» (Εβρ. ια’ 37), χάριν του Ονόματος Του. «ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας· τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ἠκούσατε, καὶ τὸ τέλος Κυρίου εἴδετε, ὅτι πολύσπλαγχνός ἐστιν ὁ Κύριος καὶ οἰκτίρμων». Ποιος δε θαυμάζει και δε στέκεται προσεκτικά μπρος στα μεγάλα αυτά και φωτεινά παραδείγματα της υπομονής και της καρτερίας των προφητών; Και ιδιαίτερα στο απαρά­μιλλο και φωτεινότατο και ακτινοβόλο παράδειγμα του Ιώβ. Και στο περιστατικό αυτό του Ιώβ δεν ακτινο­βολεί μόνο η καρτερία και η υπομονή του, διαλάμπει και το φιλάνθρωπο και φιλάγαθο του Θεού.

«Ὁ δὲ Κύριος εὐλόγησε τὰ ἔσχατα ᾿Ιὼβ ἢ τὰ ἔμπροσθεν» (Ιώβ μβ' 12).

ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ 6/12/2015

ΗΡΘΑΝ ΝΙΚΟΛΟΒΑΡΒΑΡΑ

ΤΟ ΚΡΥΟ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ

ΚΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ
ΚΥΡΙΑΚΗ 06/12/2015 , 11:30 πμ

ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΜΑΣ ΚΥΚΛΟ (22/11)

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Ιάκωβος ο Πέρσης (27^η Νοεμβρίου)

            Ο Ιάκωβος γεννήθηκε από χριστιανούς γονείς στην περ­σική πόλη Έλαπα ή Βηλάτ, ανατράφηκε με τα νάματα της Πίστεως και νυμφεύθηκε μια χριστιανή κοπέλα. Ο βασιλιάς Ιζδιγέρδης Α’ (Yazdegerd I 399-420 μΧ) εκτιμούσε τον Ιάκωβο για τα χαρίσματα και τις δεξιότητες του και τον κατέστησε αξιωματούχο στην αυλή του. Κολακευμένος ο Ιάκωβος, παραπλανήθηκε και άρχισε να θυσιάζει στα είδωλα του ηγεμόνα.

Πληροφορήθηκαν το γεγονός η μητέρα και η σύζυγος του Ιακώβου. Του έγραψαν τότε μια επιστολή επιτιμητική, θρη­νολογώντας για το κατάντημά του να γίνει αποστάτης της Πίστεως και πνευματικά νεκρός και, τέλος, τον ικέτευαν να μετανοήσει και να επιστρέψει στον Χριστό. Συγκλονισμένος από την επιστολή που διάβασε ο Ιάκωβος μετάνιωσε πικρά και με παρρησία πήγε στον βασιλιά και ομολόγησε την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό. Οργισμένος ο βασιλιάς, τον καταδίκασε σε θάνατο μ’ ένα ιδιαίτερα φρικτό μαρτύριο: θα κατατεμάχιζαν το σώμα του, σταδιακά, μέχρι να εκπνεύσει. Οι δήμιοι εκτέλεσαν κατά γράμμα τη διαταγή του μοχθηρού Ιζδιγέρδη και κατέκοψαν πρώτα τα δάχτυλα των άκρων του Ιακώβου, ύστερα τα χέρια, τα πόδια, τους βραχίονες, τους ώμους. Στο τέλος έμεινε μόνο η κοιλιά και το κεφάλι του, που αποκόπηκαν επίσης. Σε κάθε κατατομή μέλους ο συντετριμμένος από τη μετάνοια μεγαλομάρτυρας ανέπεμπε ευχαριστία στον Θεό. Οι πληγές του ανέβρυζαν μια άρρητη ευωδία, σαν κυπαρισσιού. Καθαρθείς από τη βαριά αμαρτία του μέσα στο λουτρό του αίματός του, ο εξαίσιος Ιάκωβος παρέδωσε τη ψυχή του στον Χριστό, τον Θεό, και πέρασε ενδόξως στη Βασιλεία των Ουρανών. Τελειώθηκε δι’ αποκεφαλισμού περί το έτος 400.                    

Όταν οι δήμιοι απέκοψαν τον αντίχειρα του δεξιού χεριού του αγίου Ιακώβου, εκείνος ανεβόησε: «Πρόσδεξαι, Κύριε, τον πρώτο κλάδο, που σαν την άμπελο κλαδεύεται, ώστε εν καιρώ να βλαστήσει νέος κλάδος». Στην αποκοπή του δεύτερου δακτύλου του είπε: «Δέξου, Κύριε, και τον δεύτερο κλάδο του δέντρου που εφύτευσεν η δεξιά Σου». Στο τρίτο δάκτυλο που του απέκοψαν είπε: «Ευλογώ Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα». Στην αποκοπή του τέταρτου αναφώνησε: «Συ που δέχθηκες τη δοξολογία από τα τέσσερα Ιερά ζώα (σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών), δέξου το μαρτύριο του τέταρτου δακτύλου μου». Στο πέμπτο δάκτυλο που του έκοψαν, είπε: «Ας είναι πεπληρωμένη η χαρά μου όπως των πέντε φρονί­μων παρθένων στη γαμήλια εορτή!». Στην αποκοπή του έκτου δακτύλου, είπε: «Δόξα Σοι, Κύριε, ο οποίος την Έκτη Ώρα εξέτεινες τα πανάχραντα χέρια Σου επί του Σταυρού, διότι με αξίωσες να Σου προσφέρω το έκτο μου δάκτυλο». Όταν του έκοψαν το έβδομο δάκτυλο, είπε: «Όπως ο Δαυίδ Σε αινούσε επτάκις της ημέρας, Σε υμνολογώ διά του εβδόμου δακτύλου μου που απετμήθη προς χάριν Σου». Μετά το όγδοο που αποκόπηκε, είπε: «Την όγδοη ημέρα Συ, Κύριε, περιετμήθης». Μετά την αποκοπή του ενάτου είπε: «Την ένατη ώρα, Χριστέ μου, παρέδωσες το Πνεύμα Σου στα χέρια του Πατρός Σου, κι εγώ Σου προσφέρω ευχαριστία το μαρτύριο του ενάτου δακτύλου μου». Στην αποκοπή του δεκάτου δακτύλου, είπε: «Εν δεκαχόρδω ψαλτηρίω Σοι ψαλώ, Θεέ μου, και Σε ευχαριστώ ότι με αξίωσες να υπομείνω την αποκοπή των δέκα δακτύλων των δύο χειρών μου, για τις Δέκα Εντολές που εγράφησαν σε δύο πλάκες». Ω! Εξαίσια πίστη και αγάπη! Ω ευγένεια ψυχής του ανδρείου αθληφόρου του Χριστού Ιακώβου. 

 (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 249-250, 254-255)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΘΕΣΙΝΟ ΜΑΣ ΚΥΚΛΟ (22/11)

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΠΑΓΙΔΑ;  (Ιακ. ε΄1-6 ).

«Οἱ πλούσιοι, κλαύσατε ὀλολύζοντες ἐπὶ ταῖς ταλαιπωρίαις ὑμῶν ταῖς ἐπερχομέναις». Εμείς οι άνθρωποι, κρίνοντας επιπόλαια, μακαρίζουμε τους πλούσιους. Αυτούς που ζουν τη ζωή τους με άνε­ση. Δεν έχει όμως την ίδια γνώμη και ο θείος Ιάκωβος. Ενώ γι' αυτούς που πέφτουν σ' άλλα αμαρτήματα, οι ταλανισμοί του θείου Ιακώβου είναι αυστηροί, για τους πλούσιους είναι κατ' εξοχήν σκληροί. Και ενώ για τους πρώτους αφήνει ανοικτό ένα μεγάλο παράθυρο μετανοίας και επιστροφής: «ύποτάγητε... ἐγγίσατε... κλαύσατε...ταπεινώθητε...» (δ' 7-10),  για τους ασεβείς και εμπορευόμενους πλούσιους, δεν αφήνει κανένα παράθυρο. Δεν κάνει καμιά έκκληση μετανοίας.

Και η λέξη «κλαύσατε», που χρησιμοποιεί κι εδώ κι εκεί, έχει τελείως διαφορετική σημασία και έννοια. Εκεί έχει τη σημασία χύσατε δάκρυα συ­ντριβής και μετανοίας. Εδώ «κλαύσατε ὀλολύζοντες» για την καταδίκη, που σας περιμένει. Εκεί υπάρχει η οδός της μετανοίας. Εδώ μόνο η καταδίκη!!           

Ο πλούσιος και ο Λάζαρος

                    

«Ὁ πλοῦτος ὑμῶν σέσηπε καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν σητόβρωτα γέγονεν,  ὁ χρυσὸς ὑμῶν καὶ ὁ ἄργυρος κατίωται...». Εικόνες από την καθημερινή ζωή μας με τα οποία ο θείος Ιάκωβος θέλει να δείξει αφ' ενός το μάταιο και εφήμερο του πλούτου και αφ' ετέρου τις τρομερές συνέπειες, που έχει ο υλικός και φθαρτός θησαυρισμός στην παρούσα, αλλά και στη μέλλουσα ζωή.

Και εις μεν την παρούσα, τον συντροφεύει η αγωνία για τη διατήρηση, αύξηση και προφύλαξη από τους τόσους κινδύνους, που τον επιβουλεύονται. Και η αγωνία αυτή είναι ένα αληθινό μαρτύριο, που σα φωτιά κατατρώει το είναι μας και την ύπαρξη μας. Είναι χαρακτηριστική η φράση του θείου Ιακώβου: «ο ιός», που σημαίνει σκουριά. Και όπως η σκουριά κατατρώει το σίδηρο, έτσι και ο υλικός θησαυρισμός κατατρώει τους «βουλομένους πλουτεῖν ». Η επιθυμία του πλουτισμού μοιάζει με τη φωτιά, που καίει τα πάντα.

Εις δε τη μέλλουσα ζωή τον φθαρτό θησαυρισμό περιμένει η  αιώνια καταδίκη.

«Ἰδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν..κράζει, αἱ βοαὶ τῶν θερισάντων…κατεδικάσατε, ἐφονεύσατε...». Σκληροί λόγοι που αναφέρονται στους παράνομους τρόπους και μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν όσοι αιχμαλωτίζονται από το πάθος του θησαυρισμού. Κατά την Παλαιά Διαθήκη, το ημερομίσθιο του εργάτη πρέπει να καταβάλλεται αυθημερόν και να μην αξιοποιείται ποικιλοτρόπως προς όφελος του εργοδότη. Αξιοπρό­σεκτες οι δύο λέξεις που χρησιμοποιεί ο θείος Ιάκωβος: «κατεδικάσατε, ἐφονεύσατε». Κατά το σοφό Σειράχ ο άρτος, που αποκτάται διά του ημερομισθίου, είναι η τροφή για τους πτωχούς και συνεπώς αυτός που αποστερεί ή αμείβει με ελάχιστα τον εργαζόμενο, είναι σα να τον σκοτώνει. (Σοφία Σειράχ λδ' 21-22).

Αξιοπρόσεκτες και οι λέξεις: «ἐτρυφήσατε , ἐσπαταλήσατε, ἐθρέψατε». Είναι φοβερό ν' ασχολείται κανείς με την ικανοποίηση των κα­τωτέρων ενστίκτων του και ν' αδιαφο­ρεί για την ατίμητη ψυχή. Η κατάληξη των ανθρώπων αυτών της καλοζωίας, μοιάζει με τα ζώα τα σιτευτά, που τα τρέφουμε με σκοπό τη σφαγή. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με αυτούς τους ανθρώπους κατά την ημέρα της κρίσεως. 

ΚΥΚΛΟΣ 22/11/2015

ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ΧΤΥΠΟΥΝ,

ΜΑΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ,

ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΕΟ:

ΤΑ ‘ΛΕΜΕ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ 

(ΚΥΚΛΟΣ 22/11/15, 11:30)

Από τον Κύκλο μας (01/11/'15)

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο ομολογητής (4^η Νοεμβρίου)

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη (Gümüşhane) του Πόντου (έδρα της Ι. Μητρόπολης Χαλδίας). Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.

Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσης και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη γιαγιά του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει, έδειξε ότι διέφερε από τα άλλα παιδιά και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών. Η κουρά του σε μοναχό έγινε το 1919, σε ηλικία 18 ετών και χειροτονήθηκε Διάκονος.

Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «εχθρός του λαού», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικά!

Το 1925 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 ήρθε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα (στο συνοικισμό των Ταξιαρχών Δράμας) της Ελλάδας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.

Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο το 1941 από τους Βουλγάρους κατακτητές και σώθηκε και πάλι θαυματουργικά, για να συνεχίσει την οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του, στις 4 Νοεμβρίου 1959.

Πάντα λιτός, απλός, νηστευτής, άγρυπνος, φιλάσθενος και δεόμενος. Λιγομίλητος, προσεκτικός, αυστηρός και σοβαρός. Κατά την αγία προσκομιδή μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Μάλιστα σημείωνε ορισμένα και στο τέλος της θείας Λειτουργίας καλούσε ιδιαιτέρως τους συγγενείς και τους έλεγε τα προβλήματα των ζώντων ή των κοιμηθέντων και πως τέλειωσαν τον βίο τους. Καθαροί και αθώοι άνθρωποι τον έβλεπαν ως λειτουργό να μην πατά στην γη.

Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας. Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο. Πολλούς ασθενείς κι αναγκεμένους ανθρώπους τους έστελνε σε διάφορους αγίους και με την ευχή του γίνονταν καλά. Από ταπείνωση δεν ήθελε να τιμάται «η αναξιότητά του», αλλά να δοξάζεται ο Θεός από τους αγίους του. Τους αγίους τους ονόμαζε μουσαφίρηδες, ενώ είχε την χάρη να βλέπει την ψυχική κατάσταση των εκκλησιαζομένων.

Το λειτούργημα του Πνευματικού το είχε λάβει πολύ σοβαρά. Δεν ήθελε οπαδούς να τον κολακεύουν. Είχε πάντα μια διακριτική αυστηρότητα. Αποσκοπούσε συστηματικά στην ταπείνωση του εξομολογουμένου, στην αληθινή συντριβή και μετάνοια προς σωτηρία ψυχών αθανάτων.

Η αγιοκατάταξη του Οσίου Γεωργίου, έγινε το 2008 μ.Χ. υπό του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στην Δράμα.