Από το χθεσινό μας Κύκλο (29/01/'17)

Ο Παύλος στη Θεσσαλονίκη (Πραξ. ιζ’ 1-10 ).

            Ο Παύλος, σύμφωνα με την συνήθεια του, «κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ», όπως λένε και οι Πράξεις άρχιζε το κήρυγμα του από τους Εβραίους. Με τον κατάλληλο τρόπο επί τρία κατά συνέχεια Σάβ­βατα τους μιλούσε για το Χριστό. Κυρίως δύο πράγματα τους ανέπτυσσε: Πρώτον μεν, ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας, τον οποίο με τόσο πόθο περίμεναν. Και δεύτερον, ότι σταυρώθηκε και αναστήθηκε για να χαρίσει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους. Όλα δε αυ­τά τα επικύρωνε με χωρία της Αγίας Γραφής, μέσα στα ο­ποία καθαρότατα είχε προφητευτεί η έλευση του Χρι­στού, η Σταύρωση και η Ανάστασή Του. «Διελέγετο», δηλαδή συνομιλούσε με αυτούς. Έλεγε αυτός, ρωτούσαν εκείνοι, τους έλυνε απορίες, όπου δεν καταλάβαιναν, τους τα έλεγε πιο απλά. Ο Παύλος ήταν βέβαια ρήτορας μεγάλος. Αλλά εδώ χρησιμοποίησε τη φιλική συνομιλία. Ήξερε ότι η προσωπική επικοινωνία και συνο­μιλία για τα ζητήματα της πίστης, φέρνει μεγάλα αποτελέ­σματα.

Δεν έχουμε όλοι το χάρισμα και την. ικανότητα να κάνουμε κηρύγματα στην. εκκλησία ή σε συγκεντρώσεις. Αλλά τί μ’ αυτό; Ιεραποστολική εργασία δε γίνεται μόνον με τα κηρύγματα. Γίνεται και με την προσωπική επικοινω­νία, με την οικοδομητική συνομιλία και συζήτηση, που θα κάνουμε με καθένα από τους γύρω μας ανθρώπους. Χωρίς να το θέλουμε, ακούμε συχνά τόσες μάταιες, επιζή­μιες συζητήσεις. Σκεφθή­καμε τάχα, ότι πολλά  κακά θα είχαν προληφθεί, αν εμείς ανοίγαμε το στόμα μας, να πούμε δυο χριστιανικά λόγια; Μπορούμε πάντα να επικοινωνήσουμε με τους άλλους και να πούμε με τρόπο απλό δυο λόγια Θεού. Και πιο πολύ, να επισκε­φθούμε έναν άρρωστο, έναν πικραμένο, έναν πατέρα που ο θάνατος τού πήρε το παιδί, έναν αμαρτωλό, που η ενοχή τού δηλητηριάζει τη ζωή, να μεταδώσουμε τα παρηγορητικά κι' ενισχυτικά λόγια του Χριστού.  Αυτή η προσωπική επικοινωνία, αυτή η ιεραποστολή, είτε σε γνωστούς είτε σε αγνώστους, φέρνει μεγάλα αποτελέσματα. Και δεν χρειάζεται πολύς κόπος. Χρειάζεται μόνον αγάπη και καλοσύνη προς τους άλλους...

Αλλά στο θρίαμβο της χριστιανικής πίστης ήρθε να αντιδράσει η μικρότητα πονηρών ανθρώπων. Και να, σε λίγο οι αλήτες ξεχύθηκαν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, και φώ­ναζαν και κατηγορούσαν τον Παύλο και το Σίλα, ως επα­ναστάτες και προδότες κατά του αυτοκράτορα. Κατηγορία «επ’ εσχάτη προδοσία», η οποία φαινόταν αληθινή, διότι οι δύο Απόστολοι κήρυτταν πρά­γματι «Χριστόν βασιλέα».  Ο Χρι­στός δεν διεκδικούσε βέβαια το θρόνο του Καίσαρα. Εδώ φαίνεται η δολιότητα και σατανικότητα αυτών των ανθρώπων. Ξέρουν και διαστρέφουν την αλήθεια. Και τέτοιοι άνθρωποι δεν λείπουν από κάθε εποχή. Ο ιερός Χρυσόστομος έλεγε για την εποχή του ότι «ἡ ἀλήθεια τὴν γῆν κατέλιπε· καὶ οἱ συκοφάνται τὸ ψεῦδος πιπράσκουσι (=εμπορεύονται)  ἀλλήλοις ψευδόμενοι». Και τί κερδίζουν με αυτά οι συκοφάντες; Την περιφρόνηση των ανθρώ­πων και την οργή του Θεού. Η αλήθεια θα λάμψει, ο συκο­φαντημένος θα δικαιωθεί, ενώ αυτοί θα εξευτελισθούν. Ο ί­διος ο Θεός, ο προστάτης κάθε αθώου και αδικούμενου, θα ξεσκεπάσει τα μοχθηρά ψεύδη και θα περιφρουρήσει τον αθώο.  «Ἀδικοῦντες  μεν πολλοὶ,  ἀδικούμενος  δε οὐδὲ εἷς», λέει ο Χρυσόστομος. Και εννοεί ότι οι αδικούντες, οι συκοφάντες, οι ψευδολόγοι, δεν μπορούν στην πραγματικότητα να βλάψουν ουσιαστικά κανένα. Μπο­ρεί να δημιουργήσουν για λίγο πειρασμούς στον αδικούμε­νο, αλλά αυτός στο τέλος με την βοήθεια του Θεού, θα βγει νικητής, θα δει ότι και δια μέσου των αντιδράσεων και των συκοφαντιών και των διωγμών πραγματοποιείται πάντοτε το σχέδιο του Θεού.

ΝΕΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΓΡΗΓΟΡΑ

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΙ Ο ΓΕΝΑΡΗΣ

ΚΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΔΕ ΜΑΣ ΛΗΣΜΟΝΑ

-ΚΑΙ ΜΗ ΜΕ ΑΠΟΠΑΡΕΙΣ-

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΚΟΣΙΕΝΝΙΑ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΕΝΤΕΚΑΜΙΣΙ

ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ!!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Από το χθεσινό μας Κύκλο (08/01/'17)

Οι Άγιοι 38 πατέρες του Σινά (14η  Ιανουαρίου)

Σπάθαι τὸ πράξαν ὧδε τοὺς πολλοὺς φόνους,
Τὸ δ' αὖ πεπονθός, ἄνδρες ἀρετῆς φίλοι.
Ἀββάδας ἀμφὶ τετάρτῃ καὶ δεκάτῃ κτάνε χαλκός.

Οι Άγιοι αυτοί Πατέρες ζούσαν μέσα στις σπηλιές του όρους Σινά την αγία μοναχική ζωή. (κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ.).

 Αλλά η ευσεβής ζωή τους ταράζεται ξαφνικά μια μέρα, με τρόπο άγριο και αιματηρό. Στίφη βαρβάρων, που λυσσούσαν κατά της χριστιανικής πίστης, φάνηκαν στις κατοικίες των χριστιανών αναχωρητών. Στην εμφάνιση αυτή οι Άγιοι ταράζονται στην αρχή. Συνέρχονται, όμως, αμέσως και μπροστά στη σφαγή και το θάνατο δείχνουν θαυμαστή ανδρεία και αφοβία. Δεν αρνείται κανένας την πίστη του. Οι βάρβαροι τους σφάζουν μέσα στις καλύβες και τους κήπους τους και αυτοί πεθαίνουν προσευχόμενοι, ψάλλοντας ύμνους, δοξολογίες και ευχαριστίες στο Θεό. Και όπως θα έλεγε ο θεοκίνητος Απ. Παύλος, «τον καλό αγώνα της πίστης αγωνίστηκαν, το δρόμο τους τελείωσαν και την πίστη τους μέχρι θανάτου τήρησαν».

Από τα φονικά σπαθιά διεσώθησαν δύο Άγιοι, ο Σάββας και ο Ησαΐας, οι οποίοι και έθαψαν τους φονευθέντες και διηγήθηκαν τα σχετικά με αυτούς.  

  Οι Άγιοι 33 πατέρες της Ραϊθώ (14η  Ιανουαρίου)

Ὡς πρὶν Ῥαχὴλ τὰ τέκνα, νῦν τοὺς Ἀββάδας,
Κλαίει Ῥαϊθώ, συγκεκομμένους σπάθαις.

Δύο μέρες μακριά από το όρος Σινά, προς την Ερυθρά θάλασσα, ήταν η έρημος της Ραϊθώ, στο εσωτερικό της οποίας ζούσαν χριστιανοί αναχωρητές. Ήταν δε συγκεντρωμένοι πάνω σ' ένα όρος. Αλλά την ίδια μέρα , που έγινε η σφαγή των πατέρων στο όρος Σινά, οι βάρβαροι αποφάσισαν να εξολοθρεύσουν και τους πατέρες που βρίσκονταν στην έρημο της Ραϊθώ. Ο ηγούμενος της Μονής, Παύλος, ο οποίος θεωρείται ότι καταγόταν από την πόλη των Πατρών, μόλις είδε τον κίνδυνο, συγκέντρωσε τους αδελφούς όλους μέσα στο ναό και τους απηύθυνε λόγια γενναία και συγκινητικά. Τους θύμισε ότι σκοπός της ζωής τους είναι ο Χριστός και η Βασιλεία Του. Ότι γι' αυτήν ήταν όλες οι προσευχές, οι μελέτες, οι πόθοι και τα έργα τους. Και ότι τώρα τους παρουσιάζεται λαμπρότατη ευκαιρία ν' αποκτήσουν τα ωραιότερα στεφάνια, χύνοντας και αυτό το αίμα τους για τον μισθαποδότη Κύριο τους. Τους παρακίνησε επίσης να ευχηθούν, ακόμα και γι αυτούς τους δυστυχισμένους που θα τους σκότωναν. Οι πατέρες συμφώνησαν με τα λόγια αυτά, και όλοι μαζί προσευχήθηκαν. Μόλις τελείωσαν την προσευχή τους, μπήκαν στο μοναστήρι οι βάρβαροι και έσπειραν παντού το θάνατο.

Από το χθεσινό μας Κύκλο (08/01/'17)

Το μυστήριο της υιοθεσίας (Ματθ. γ΄13-17 ).

 «Πρὸς τὸν πηλὸν ὁ χρυσὸς; πρὸς τὸν λύχνον ὁ ἣλιος; πρὸς τὸν σπινθήρα τὸ φῶς, ἡ πηγὴ πρὸς τὸν πιεῖν ἐπειγόμενον; πρὸς τὸν ἐκ σπέρματος ὁ ἐκ Παρθένου τεχθεὶς; ἀρκεῖ μοι τὸ καλεῖσθαὶ σου πρόδρομον, προσκυνῶ τήν εἰς τοῦτο διακονίαν.» Έτσι, όμως, πρέπει να γίνει. Όχι, βέβαια, γιατί ο Κύριος χρειαζόταν κάθαρση! «Ἀλλὰ τὴν ἐμὴν οἰκειούμενος κάθαρσιν, ἵνα συντρίψῃ τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων τοῦ ὕδατος, ἵνα ἐξιλεώσῃ τὴν ἀμαρτίαν καὶ πάντα τὸν παλαιὸν Ἀδάμ ἐνθάψῃ τῷ ὕδατι, ἵνα ἁγιάση τὸν Βαπτιστήν, ἵνα πληρώ­σῃ τὸν νόμον, ἵνα τὸ τῆς Τριάδος ἀποκαλύψῃ μυστήριον, ἵνα τύπος καὶ ὑπογραμμὸς ἡμῖν πρὸς τὸ βαπτίζεσθαι γένῃται». Έτσι λιτά και δωρικά μάς παρουσιάζει ο Ιωάν­νης ο Δαμασκηνός συμπυκνωμένη όλη τη θεολογία της Βαπτίσεως.

Στη μεγαλόπρεπη επιμονή του Κυρίου, ο Ιωάννης υπακούει χωρίς αντίρρηση.  «Καὶ βαπτισθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος».

Πολλοί νόμιζαν ανώτερο σε αξία τον Ιωάννη από το Χριστό. Υιός αρχιερέως ο Ιωάννης, έμενε στην έρημο, ζούσε μια ζωή αυστηρά ασκητική, προήλθε με θαυμαστό τρόπο από μητέρα στείρα και ηλικιωμένη, προσκαλούσε όλους με προφητικό κύρος, σε Βάπτισμα μετανοίας... ενώ ο Ιησούς «υιός κόρης ευτελούς» (κατά το φαινόμενο) και σε οικία έμενε και με όλους συναναστρέφονταν και η περιβολή του τίποτα το ξεχωριστό δεν είχε, και τώρα έρχεται στον Ιωάννη να Τον βαφτίσει... Επειδή, λοιπόν, ο λαός έκανε τέτοιες συγκρίσεις για να μην επικρατήσει αυτή η γνώμη στους πολλούς, «καὶ οὐρανοί ἀνοίγονται βαπτισθέντος Αὐτοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα κάτεισι (κατέρχεται) καὶ φωνὴ μετὰ τοῦ Πνεύματος κηρύττουσα τοῦ μονογενοῦς τὴν ἀξίαν». Αλλά επειδή πάλι θα μπορούσε να εκληφθεί ότι η φωνή, που μαρτυρεί για τον «αγαπητό Υιό» αρμόζει στον Ιωάννη, «ἦλθε τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς τὴν φωνὴν ἔλκον ἐπὶ τὸν Ἰησοῦν, καὶ πᾶσι δῆλον ποιοῦν, ὅτι τὸ «οὗτος» οὐ περὶ Ἰωάννου τοῦ βαπτίζοντος, ἀλλὰ περὶ Ἰησοῦ τοῦ βαπτιζομένου εἴρηται...».

Το μυστήριο του Βαπτίσματος αποτελεί την θύρα, που μας εισάγει στο ανάκτορο της Εκκλησίας. Είναι  «ὄχημα πρὸς οὐρανὸν, βασιλείας πρόξενον, υἱοθεσίας χάρισμα».

Δηλώνουμε την ώρα της Βαπτίσεως, ότι απομακρυνόμαστε οριστικά από κάθε μορφή σατανικής επιρροής στη ζωή μας. Και στην ερώτηση: «Συντάσσῃ τῷ Χριστῷ;» υποσχόμαστε «συντάσσομαι», προσχωρούμε δηλαδή στην παράταξη του Χριστού και κάτω από τη δική Του σημαία θα μείνουμε «στρατιώτες Χριστού» με ορθόδοξο φρόνημα και ήθος.

Με την ενέργεια του Πνεύμα­τος οι βαπτιζόμενοι γίνονται ζωντανά κύτταρα του Σώματος της Εκκλησίας. Πρόκειται για μια ενέργεια άλλης ποιότητος που διαπερνά, όλη την ύπαρξη του ανθρώπου και τον καθιστά δεκτικό των ενερ­γειών του Αγίου Πνεύματος.

Όταν βαπτισθήκαμε είπαμε «ἀποτάσσομαι τῷ σατανᾷ καὶ συντάσσομαι τῷ Χριστῷ». Δεν μπορείς τώρα να σκύβεις και να προσκυνάς το Χριστό με παχιά λόγια και μεγά­λους σταυρούς και μετά από λίγο με τα φερσίματα σου να σκύβεις και να προσκυνάς τον διάβολο. Τότε παραβαί­νεις την υπόσχεση που έδωσες στον Θεό ενώπιον πολ­λών μαρτύρων.

Πραγματικά γενέθλια οι πιστοί γιορτάζουμε την ημέρα της Βάπτισής μας. Τότε, που αναγεννημένοι, σε μια νέα ζωή, πολιτογραφηθήκαμε στο βασίλειο των παιδιών του Θεού.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ (8-1-2017)

Η πρώτη - για το 2017 - συνάντηση του Κύκλου μας θα λάβει χώρα την Κυριακή 8 Ιανουαρίου , στις 11:30 πμ στη Χριστιανική Εστία Λάρισας! Μη λείψει κανείς!!!